۱۴۰۵ مهر ۷, سه‌شنبه

نگار مرتضوی همکار تریتا پارسی ونایاک ولابی رژیم که در نشست پزشکیان هم شرکت داشت را بیشتربشناسید

نگار مرتضوی همکار تریتا پارسی ونایاک ولابی رژیم که در نشست پزشکیان هم شرکت داشت را بشناسید

تریتا پارسی ونگار مرتضوی در جلسه پزشکیان چه می کنند

نایاک و همکاران رسانه‌ای‌اش؛ صدای ظریف در لباس خبرنگار

https://efshayaranshitan.blogspot.com/search?q=%D9%86%DA%AF%D8%A7%D8%B1+%D9%85%D8%B1%D8%AA%D8%B6%D9%88%DB%8Cسایت افشای یاران

نایاک، یک سازمان مدنی نیست؛ یک پروژه امنیتی است. پروژه‌ای که با پوشش آکادمیک....

در کنار تریتا پارسی، برخی چهره‌های رسانه‌ای نیز در قامت ابزارهای نرم جمهوری اسلامی در آمریکا عمل کرده‌اند:

رضا اصلان، سیامک نمازی، نگار مرتضوی، جمال عبدی، نهال طوسی...

مأموریت این‌ها:

شستن چهره‌ی جمهوری اسلامی
تخریب اپوزیسیون واقعی
ارائه تصویر قابل‌قبول از رژیم برای افکار عمومی غرب

نگار مرتضوی، خبرنگار نایاک، همان گزاره‌های مقامات رژیم را با «زبان دوم ظریف» تکرار می‌کند:

«سپاه اشتباه کرد، هواپیما سقوط کرد، مهم نیست.»
«رویترز آمار داده؟ قابل اطمینان نیست.»
«اعتراضات رهبر ندارند...»

این‌ها تحلیل‌گر نیستند؛ بازپخش‌کننده‌ی صدای نظام‌اند. مأموریت‌شان تغییر ذهن غربی‌ها نسبت به حکومت است، نه بیان واقعیت.

همانطور که گفتیم در کنار تریتا پارسی، مجموعه‌ای از چهره‌های رسانه‌ای نیز به نایاک نزدیک شدند یا مستقیماً با آن همکاری کردند.
از جمله:

)رضا اصلان (نویسنده و استاد دانشگاه
)سیامک نمازی (از زندانیان دوتابعیتی مرتبط با لابی‌ها
)نگار مرتضوی (خبرنگار رسمی و مشاور رسانه‌ای نایاک
)جمال عبدی (مدیر فعلی نایاک
(نهال طوسی (خبرنگار پلیتیکو، هم‌راستا با نایاک

این شبکه، در پوشش کار خبری، اقدام به شکل‌دهی افکار عمومی، تخریب فعالان مخالف رژیم، و دفاع نرم از ساختار سیاسی جمهوری اسلامی کردند. به‌خصوص در زمان‌هایی مثل اعتراضات ۸۸، ۹۶، ۹۸ و شلیک به هواپیمای اوکراینی.

زبان دومِ ظریف؛ بازپخش دیپلماتیکِ پروپاگاندا

در رسانه‌هایی مثل TRT World، الجزیره، Global News و حتی پلتفرم‌هایی مثل پلیتیکو، نگار مرتضوی عملاً نقش «مترجم نرم و قابل هضم» پروپاگاندای وزارت خارجه رژیم را بازی می‌کند. این زن نه تحلیل‌گر مستقل، بلکه «بازتاب صدای جواد ظریف» در رسانه‌های فرنگی‌ست.

او با دقتی قابل‌تحسین اما هدف‌دار، همان گزاره‌هایی را تکرار می‌کند که بارها در دهان مقامات جمهوری اسلامی شنیده‌ایم:

«تحریم‌ها عامل اعتراضات هستند، نه حکومت.»
«خبرگان توسط مردم انتخاب شده‌اند، پس دموکراسی وجود دارد.»
«سپاه اشتباهی به هواپیما شلیک کرد، اتفاق خاصی نیست.»
«آمار کشتگان آبان قابل اعتماد نیست، فقط رویترز گفته...»

این عبارات را اگر با لحن سردار نقدی یا جواد ظریف می‌شنیدیم، عجیب نبود. اما وقتی از زبان یک زن روزنامه‌نگار ساکن آمریکا می‌شنویم، هم رسانه غربی آرام‌تر جذبش می‌شود، هم پروژه‌ی نفوذ پیش می‌رود.

شگرد «شبه‌نقد» برای حفظ نظام

یکی از مهارت‌های کلیدی مرتضوی، استفاده از شگرد «شبه‌نقد» است. در ظاهر، ممکن است گاه‌گاهی انتقادی کند: مثلاً بگوید «ساختار سیاسی ایران بسته است» یا «نیاز به اصلاحات دارد»، اما همیشه ته حرفش این است:

«مشکلات ناشی از تحریم و فشار خارجی است، نه ذات نظام.»

در واقع او با نوعی بازی رسانه‌ای، تمام انتقادات را می‌چرخاند تا در نهایت به حفظ کلیت نظام ختم شود؛ دقیقاً شبیه کاری که جواد ظریف سال‌ها در سیاست خارجی انجام داد.

نقش در پروژه‌ی تطهیر نظام پس از کشتارها

در جریان کشتار آبان ۹۸، درحالی‌که هنوز خون جوانان بر زمین بود، نگار مرتضوی در برنامه‌های تلویزیونی ظاهر شد و با زیر سؤال بردن آمار کشتگان، نوعی «تردید سازمان‌یافته» را در افکار عمومی خارج از ایران پمپاژ کرد. در مورد هواپیمای اوکراینی نیز بلافاصله پس از شلیک سپاه، او در نقش خط‌شکن رسانه‌ای سپاه ظاهر شد:

«سقوط هواپیما چندان خبر خاصی نیست. مشکل تکراری‌ست.»

این جملات، اگر از دهان یک فرمانده سپاه بیرون می‌آمد، رسوا بود. اما وقتی از زبان یک زن روزنامه‌نگار ایرانی‌الاصل ساکن واشنگتن بیان می‌شود، برای بسیاری در غرب قابل‌قبول‌تر جلوه می‌کند. این دقیقاً کارکردی است که پروژه‌ی رسانه‌ای نایاک دنبال می‌کند.

مأموریت: تغییر مخاطب غربی، نه حقیقت

مرتضوی مأمور گفتن حقیقت به جهانیان نیست. مأموریت او این است که مخاطب غربی را از نظام جمهوری اسلامی نترساند. مأموریت او «فروختن جمهوری اسلامی در لفافه‌ی اصلاح‌طلبی» است. در حالی‌که خون هزاران نفر از معترضان، زندانیان سیاسی، و قربانیان سپاه هنوز خشک نشده، او همچنان در رسانه‌ها ظاهر می‌شود تا بگوید:

«شاید اشتباهاتی بوده، اما این حکومت انتخاب مردم است و باید با آن تعامل کرد.»

این نوشته قبلا در سایت افشای یاران شیطان درج ومنتشر شده بود روی همین لینک کلیک کنید

جرقه تظاهرات دانشجویان در شرایط قیامی

گزارشات و تحلیلها
1405/07/06

تظاهرات دانشجویان علامه طباطبایی

روز دوشنبه ۶ مهر، صحن دانشگاه علامه در تهران به صحنه خروش و تظاهرات دانشجویان تبدیل شد؛ خروشی که درست در آستانه سال تحصیلی، نشان داد که دانشگاه کماکان سنگر آزادی و قیام است.

برخی از شعارهای دانشجویان به شرح زیر است:

تا آخوند کفن نشود، این وطن وطن نشود
گفتگوی تو گونی، نمی‌خوایم نمی‌خوایم
گرانی، تورم، بلای جان مردم
دانشگاه پولکی، نمی‌خوایم نمی‌خوایم

این ایستادگی شجاعانه دقیقاً همان جرقه‌ای است که کابوس شب و روز استبداد دینی بوده است. رژیم ولایت فقیه در بحرانی‌ترین مقطع حیات ننگین خود، میان ابر بحرانهای کشنده اقتصادی، انزوای منطقه‌یی و خشم فرو خورده جامعه‌یی آماده انفجار گرفتار شده است. در همین شرایط شکننده، اعتراف صریح پاسدار اسماعیل احمدی‌مقدم پرده از هراس ساختاری حکومتی برمی‌دارد. او در گفتگویی رسمی با تلویزیون حکومتی، ضمن اعتراف به سلسله‌ای از بحرانهای لاعلاج می‌گوید: «وزارت اطلاعات ما، بسیج ما، سپاه ما، فراجا، همه این‌ها باید حواس‌ها [جمع] باشد؛ چون از هر جرقه‌ای می‌خواهند شعله‌ای درست بکنند و گوشه‌یی را به آتش بکشند».

این بخشی از هراس عریان استبداد و ترجمان ترس سراسری خلیفه‌ای است که از هر جرقه‌ای لرزه بر اندامش می‌افتد.

هم‌زمان، آخوند علیپور نیز با اعتراف به وحشت از تسخیر خیابان گفت:

«ماندن مردم تو خیابان خیلی مهمه امروز حالا بگذارید بگذره بگذارید رئیس‌جمهور برگرده متوجه می‌شوید که چقدر تجمعات خیابانی که با چنگ و دندان خیابون‌ها رو از یک سری آشوبگر و اغتشاشگر حفظ کردند چقدر اهمیت داره».

ابعاد وحشت رژیم چنان بالا گرفته که هم‌زمان با امنیتی کردن صحن مدارس در تهران و اصفهان، ۵۱ هزار نیروی سرکوب را به تهران بزرگ گسیل داشته، مرخصی‌ها را لغو و آماده‌باش ۱۰۰ درصدی اعلام کرده است. تفتیش بدنی و چک کردن گوشی‌های مردم در پیاده‌روها، ورود تجهیزات جدید ضدشورش، خریدن مزدوران با پاداش‌های کلان و تشکیل عجولانه دادگاههای نمایشی علیه مجاهدین ـ پس از توقف هفت‌ماهه ـ تماماً عریان‌ترین شکل هراس حکومتی را به نمایش می‌گذارد.

تظاهرات امروز دانشگاه علامه اثبات کرد که این سیرک‌های خیابانی، مانورهای شلخته موتورسواران و نمایش‌های به‌اصطلاح ۳۱۳ هزار نفری «جان‌فدا» نتوانسته سدی در برابر اراده نسل شورشگر ایجاد کند.

تشدید فضای امنیتی و نمایش‌های خیابانی گواهی می‌دهند که ولایت موروثی فقیه، صدای پای قیام را در یک‌قدمی خود می‌شنود و خوب می‌داند در مرحله پایانی، با تشدید سرکوب، مانورهای نمایشی و لشکر‌کشی‌های خیابانی نمی‌تواند سدی در برابر مقاومت سازمان‌یافته و انفجار جرقه‌های قیام ایجاد کند.

یک روز، دو روایت و پرسشی که پس از ۴۵ سال باقی مانده است «۵ مهر ۱۳۶۰؛ روز شکستن سکوت» اثر شهرام بهزادی منتشر شد

«قیام» یا «عملیات تروریستی»؟
«آزمون عنصر اجتماعی» یا حرکتی محکوم به شکست؟
«شکستن بت خمینی» یا یک رویارویی مسلحانه؟

روی لینک های زیر کلیک کنید وکتاب ۵مهر را بخوانید

۵ مهر ۱۳۶۰؛ روز شکستن سکوت ، قیام و خروشی پرهزینه«شاه سلطان ولایت، مرگت فرا رسیده» از دو سال مبارزه سیاسی تا آزمون عنصر اجتماعی و سرکوب خونین ۵ مهر نویسنده شهرام بهزادی

سایت افشای یاران شیطان

https://efshayaranshitan.org/2026/09/29/%db%b5-%d9%85%d9%87%d8%b1

بیش از چهار دهه پس از ۵ مهر ۱۳۶۰، هنوز حتی بر سر نام این واقعه دو روایت کاملاً متضاد وجود دارد.

کتاب تازه شهرام بهزادی با عنوان «۵ مهر ۱۳۶۰؛ روز شکستن سکوت ـ قیام و خروشی پرهزینه» دقیقاً وارد همین میدان می‌شود.

یکی از ویژگی‌های کتاب این است که تنها روایت یک سوی ماجرا را نقل نمی‌کند. در کنار اسناد و روایت‌های مجاهدین، نوشته‌ها و ادعاهای منابع حکومتی و نزدیک به حکومت نیز وارد متن می‌شوند تا خواننده ببیند چگونه یک خیابان و یک روز، به دو حافظه تاریخی کاملاً متفاوت تبدیل شده است.

اما کتاب در جنگ واژه‌ها متوقف نمی‌ماند.

پرسش اصلی این است که ۵ مهر با چه هدفی شکل گرفت؟

در اسناد مجاهدین، مسعود رجوی از آزمودن «عنصر اجتماعی» سخن می‌گوید؛ از اینکه حتی با پرداخت بهایی بسیار سنگین باید امکان ورود مردم به میدان آزمایش می‌شد تا آیندگان نگویند مجاهدین می‌توانستند و مضایقه کردند. در همین روایت، هدف بزرگ‌تر شکستن هیبت سیاسی خمینی و بردن مخالفت مستقیم با او به خیابان بود.

کتاب سپس نتیجه فوری را از معنای تاریخی جدا می‌کند: حرکت ۵ مهر به قیام عمومی تهران تبدیل نشد؛ اما کسانی که آن را طراحی کردند، معنای واقعه را تنها با نتیجه چند ساعت خیابان تعریف نمی‌کردند.

از اینجا روایت وارد بخش دیگری می‌شود: وقتی خیابان به اوین رسید. مکالمات بی‌سیمی، بیمارستان‌ها، مجروحان، بازداشت‌ها، اعدام‌ها و نام جوانانی که در روزهای بعد جان باختند، بخش دیگری از تصویر ۵ مهر را می‌سازد.

و در پایان، کتاب دوباره به انسان بازمی‌گردد؛ به جوانی که پیش از رفتن به مادرش گفت:

«مادر، من باید بروم...»

کتابی درباره یک روز، اما در حقیقت درباره یک پرسش ماندگار:

برای شکستن سکوت، تا کجا می‌توان بها پرداخت؟

«۵ مهر ۱۳۶۰؛ روز شکستن سکوت»
قیام و خروشی پرهزینه
نوشته شهرام بهزادی

۱۴۰۵ مهر ۳, جمعه

چرا پس از ۴۷ سال هنوز این پرونده بسته نشده است؟کتابی که میپردازد به جلسه ۵۵ محاکمه ۱۰۴ مجاهد ومسیر که رژیم ۴۷ سال، ریل کشتار وسرکوب را رفته - جلد اول یک پژوهش تاریخی تازه منتشر شد نویسنده شهرام بهزادی

چرا پس از ۴۷ سال هنوز این پرونده بسته نشده است؟موضوع میپردازد به جلسه ۵۵ ومسیر که رژیم ریل کشتار وسرکوب را رفته

که جلد اول یک پژوهش تاریخی تازه منتشر شد نویسنده شهرام بهزادی

چرا بعد از ۴۷ سال هنوز این پرونده بسته نشده است رونده بسته نشده است

اگر همه‌چیز در دهه ۶۰ پایان یافته بود، چرا امروز هنوز دادگاهی با ۱۰۴ متهم تشکیل می‌شود؟

اگر حکم سیاسی درباره مجاهدین سال‌ها پیش صادر شده بود، چرا امروز برای پیوند دادن گذشته و حال، مفاهیمی مانند «استمرار» و «وحدت پروژه مجرمانه» وارد بحث قضایی شده‌اند؟

و اساساً این تقابل از کجا آغاز شد؟

کتاب تازه منتشرشده شهرام بهزادی برای پاسخ به پرسش امروز، خواننده را نزدیک به نیم قرن به عقب می‌برد.

عنوان مجموعه خود گویای دو سر این مسیر است:

از «بدتر از کفار» خمینی تا «وحدت پروژه مجرمانه»

و جلد نخست آن:

از حذف سیاسی تا قتل‌عام

این کتاب از خواننده نمی‌خواهد تاریخ را از سال ۱۳۶۷ شروع کند.

پیش از قتل‌عام، زندان بود.

پیش از زندان، ۳۰ خرداد بود.

پیش از ۳۰ خرداد، یک فاز سیاسی وجود داشت.

و پیش از آنکه زبان «محارب» و «سر موضع» وارد سرنوشت زندانیان شود، زبان دیگری در میدان سیاست شکل گرفته بود: «منافقین» و «بدتر از کفار».

در همین نقطه نخستین پرسش کتاب شکل می‌گیرد:

چگونه یک رقیب سیاسی به موضوع حذف تبدیل شد؟

کتاب به انتخابات نخستین ریاست‌جمهوری بازمی‌گردد؛ به مخالفت مجاهدین با قانون اساسی مبتنی بر ولایت فقیه؛ به کناررفتن مسعود رجوی از رقابت ریاست‌جمهوری؛ به دانشگاه‌ها و انقلاب فرهنگی؛ به میتینگ‌ها، نشریات، درگیری‌های خیابانی و سپس بحران بنی‌صدر و روزهای منتهی به ۳۰ خرداد ۱۳۶۰.

اما پرسش بعدی سنگین‌تر است:

پس از ۳۰ خرداد چه اتفاقی افتاد؟

مرکز ثقل تقابل تغییر کرد.

خیابان جای خود را بیش از پیش به بازداشتگاه و زندان داد. دادگاه‌های کوتاه، احکام سنگین و اعدام‌های گسترده به بخش مهمی از تاریخ آن سال‌ها تبدیل شدند.

کتاب در اینجا به آمار اکتفا نمی‌کند.

پشت اعداد به سراغ انسان‌ها می‌رود.

یکی از نمونه‌هایی که در کتاب بررسی می‌شود، زندانی‌ای است که در ۱۷سالگی در سال ۱۳۶۰ بازداشت شد و سال‌ها بعد، با وجود داشتن حکم زندان، در سال ۱۳۶۷ بار دیگر در معرض خطر اعدام قرار گرفت. همین نمونه، پرسش اصلی بخش دیگری از کتاب را پیش می‌کشد:

چگونه زندانی‌ای که قبلاً محاکمه شده و حکم گرفته بود، می‌توانست دوباره در برابر تصمیمی قرار گیرد که این بار مسئله مرگ و زندگی بود؟

از اینجا راه به تابستان ۱۳۶۷ می‌رسد.

فرمان، «سر موضع»، هیأت‌ها، اوین، گوهردشت، شهرستان‌ها، خانواده‌هایی که در انتظار خبر بودند و زندانیانی که بسیاری از آنان پیش از آن سال‌ها را پشت دیوار زندان گذرانده بودند.

و اینجاست که معنای عنوان جلد اول روشن می‌شود:

«از حذف سیاسی تا قتل‌عام»

این کتاب قرار نیست تاریخ را در چند شعار خلاصه کند.

خواننده قدم‌به‌قدم مسیر را طی می‌کند؛ اسناد، گزارش‌های حقوق‌بشری، احکام، روایت‌ها و اختلاف منابع را می‌بیند و همراه کتاب به سال ۱۳۶۷ می‌رسد.

اما ۱۳۶۷ پایان مجموعه نیست.

در جلد دوم پرسش تغییر خواهد کرد:

اگر این همه برای پایان‌دادن به یک تقابل کافی بود، چرا چهار دهه بعد هنوز دادگاه ۱۰۴ مجاهد در حال رسیدگی است؟

جلد اول اکنون منتشر شده است.

از «بدتر از کفار» خمینی تا «وحدت پروژه مجرمانه»

جلد اول ـ از حذف سیاسی تا قتل‌عام

نویسنده: شهرام بهزادی

۱۴۰۵ شهریور ۲۹, یکشنبه

بخوان به‌نام گل سرخ؛ مجاهدین شهید سیدعلی‌اکبر مصباح و هلن عرفانی؛ دو روایت از ایمان، مقاومت و فداکاری

۱۴۰۵/۶/۲۷

بخوان بنام گل سرخ منتخب روز

از وداعی کوتاه تا ایستادگی بر سر آرمان‌ها؛ نگاهی به زندگی و سخنان دو مجاهد اعدام‌شده

مجاهد شهید سیدعلی‌اکبر مصباح، متولد یزد و دارای مدرک دیپلم بود. او در سن ۲۱ سالگی، در تاریخ ۱۲ اردیبهشت ۱۳۸۱ تیرباران شد و جان خود را از دست داد.

روایت آخرین دیدار علی‌اکبر با خواهرش، فاطمه مصباح، از زبان خودش نقل شده است:

فاطمه را روز ۲۵ شهریور ۱۳۶۰ در یکی از خانه‌های تیمی دستگیر کردند و دو روز بعد، در ۲۷ شهریور، تیرباران شد.

یادم می‌آید یک روز در خانه بودیم. وارد اتاق شدم و دیدم فاطمه که سیزده سال بیشتر نداشت، در گوشه‌ای روی زمین نشسته، سرش را پایین انداخته و قطرات اشک روی صورتش می‌غلتد.

برای این‌که حال و هوایش را عوض کنم، با شوخی گفتم:

«فاطمه‌خانم، چی شده؟ گریه می‌کنی؟»

فاطمه که انگار رشته افکارش پاره شده بود، آرام اشک‌هایش را پاک کرد و لبخندی زد.

بعد گفت:

«چیزی نیست. داشتم به خوابی که دیده بودم فکر می‌کردم. می‌دونی داداش اکبر، دیشب خواب مسئولم را دیدم. دلم واقعاً برایش تنگ شده بود.»

گفتم:

«چه خوابی؟»

گفت:

«خیلی عجیب بود. مسئولم خیلی خوشحال بود، می‌خندید. بعد به من گفت: فاطمه، یک خبر خوب برایت دارم؛ همین روزها تو را هم پیش خودم می‌آورم.»

بعد دوباره خندید.

خوابی که خیلی زود تعبیر شد

مسئول فاطمه در آن روزها به‌تازگی جان خود را از دست داده بود و فاطمه علاقه زیادی به او داشت. آن خواب اما خیلی زود تعبیر شد.

مدتی بعد فاطمه دستگیر شد و در ۲۷ شهریور ۱۳۶۰ تیرباران شد.

این خاطره، آخرین تصویر به‌جامانده از دختری نوجوان است که چند روز بعد سرنوشت دیگری در انتظارش بود.

هلن عرفانی؛ آموزگاری که خدمت به کودکان را برگزیده بود

مجاهد شهید هلن عرفانی، متولد ۳۰ مهر ۱۳۳۷ در تهران، دارای مدرک دیپلم و آموزگار بود. او در ۳۰ آذر ۱۳۶۰ و در سن ۲۳ سالگی تیرباران شد.

هلن به‌عنوان مربی بهداشت فعالیت می‌کرد و روزانه ساعت‌ها برای سلامت و آموزش کودکان تلاش می‌کرد.

«تنها امید مردم ایران»

از جمله سخنان نقل‌شده از هلن عرفانی:

«تنها امید مردم ایران، سازمان مجاهدین خلق است.»

او همچنین گفته بود:

«مجاهدین تنها امید خلق‌اند.»

و در بخشی دیگر از دیدگاه‌هایش تأکید کرده بود:

«یا نباید مجاهد بود، یا اگر کسی می‌خواهد مجاهد باشد، باید مانند یک مجاهد فکر کند و مانند یک مجاهد عمل کند.»

به باور او، هوادار یک سازمان باید ویژگی‌های آرمانی آن را در رفتار و کردار خود منعکس کند و ارزش‌های انسانی را در زندگی روزمره به کار گیرد.

یادی از نسل جوانی که بهای باورهای خود را پرداخت

روایت فاطمه مصباح و زندگی هلن عرفانی، بخشی از خاطرات و روایت‌های برجای‌مانده از نسلی است که در سال‌های پرتلاطم دهه شصت درگیر تحولات سیاسی و اجتماعی ایران شد. خاطراتی که همچنان در میان خانواده‌ها، دوستان و هم‌نسلان آنان نقل می‌شود و بخشی از حافظه تاریخی آن دوره را شکل می‌دهد.

کتاب مادر کوشالی - علاء رفت، مادر ماند «از یک علاء تا هزار علاء»؛ داستان انتخابی که با مرگ متوقف نشد منتشر شد نویسنده شهرام بهزادی

کتاب مادر کوشالی - علاء رفت، مادر ماند «از یک علاء تا هزار علاء»؛ داستان انتخابی که با مرگ متوقف نشد منتشر شد نویسنده شهرام بهزادی

کتاب مادر کوشالی؛ از یک علاء تا هزاران علاء زندگی، انتخاب و مجاهدت محترم ایجه‌ای کوشالی نویسنده: شهرام بهزادی منتشر شد

مادر کوشالی روایت زندگی وانتخاب مادری در مسیر آزادی پیشگفتارچرا مادر کوشالی؟در نخستین نگاه، شاید داستان مادر کوشالی داستان فقدان

https://efshayaranshitan.org/2026/09/20/%da%a9%d8%aa%d8%a7%d8%a8-%d9%85%d8%a7%d8%af%d8%b1-%da%a9%d9%88%d8%b4%d8%a7%d9%84%db%8c%d8%9b-%d8%a7%d8%b2-%db%8c%da%a9-%d8%b9%d9%84%d8%a7%d8%a1-%d8%aa%d8%a7-%d9%87%d8%b2%d8%a7%d8%b1%d8%a7%d9%86-%d8%b9/

اگر بخواهیم تمام کتاب «مادر کوشالی؛ از یک علاء تا هزار علاء» را در چهار کلمه خلاصه کنیم، شاید این چهار کلمه کافی باشد:

علاء رفت؛ مادر ماند.

علاءالدین عترتی کوشالی نخستین پسر محترم ایجه‌ای بود. جوانی ورزشکار، تحصیل‌کرده و فعال سیاسی که مسیر زندگی مادر را نیز تغییر داد. خود مادر می‌گفت پیش از علاء هیچ آشنایی با سازمان مجاهدین خلق نداشت. علاء او را آشنا کرد، آموزش داد و به گفته خود مادر، بعدها «مسئول» او شد.

اما علاء یک چیز دیگر را نیز با مادر در میان گذاشته بود: بهای انتخاب.

ممکن بود فرزندانش را از دست بدهد.

ممکن بود زندگی‌اش دگرگون شود.

ممکن بود بیماری و تبعید برسد.

بعد تاریخ، تقریباً همه این پرسش‌ها را یکی پس از دیگری در برابر مادر قرار داد.

علاء کشته شد.

کمال کشته شد.

شمس و نجم کشته شدند.

عصمت شریعتی مزینانی، همسر علاء و خود یک فعال سیاسی، نیز کشته شد.

اکنون دیگر علاء نبود که به مادر بگوید چه کند.

همین‌جاست که داستان اصلی آغاز می‌شود.

اگر انتخاب مادر فقط به علاقه‌اش به علاء وابسته بود، باید با مرگ علاء پایان می‌یافت.

اما پایان نیافت.

مادر در مشهد ماند و فعالیت کرد. از کودکان دیگران مراقبت کرد. جوان مجروحی را پذیرفت و وقتی آن جوان در آغوشش جان داد، برای دفن او اقدام کرد. هنگام دفن، ذهنش پیش چهار پسر خودش بود.

این صحنه تمام پیچیدگی شخصیت او را در خود دارد:

او برای ادامه راه، مادر بودن را کنار نگذاشته بود.

با همان قلب یک مادر ادامه می‌داد.

بعد ایران را ترک کرد.

تبعید آمد.

سال‌ها گذشت.

مادر پیر شد.

دخترش نسرین در اشرف بود و اشرف به یکی از دغدغه‌های مهم سال‌های پایانی زندگی مادر تبدیل شد. با وجود بیماری در تجمع‌ها و برنامه‌ها حاضر می‌شد. خاطرات نزدیکانش از زنی سخن می‌گویند که بیماری توان جسمی‌اش را کاهش داده بود، اما هنوز برای حضور اصرار داشت.

در یکی از خاطرات، شبی که اشرف زیر بمباران بود، مادر تا صبح بیدار ماند و روز بعد با وجود سن و بیماری در تظاهرات بروکسل حاضر شد.

از لاهیجان تا بروکسل فاصله بسیار است.

اما در زندگی مادر کوشالی، یک خط این دو نقطه را به هم متصل می‌کند:

انتخاب.

در آغاز این راه یک علاء وجود داشت.

اما سال‌ها بعد، درباره مادر نوشته شد که مبارزان، مجاهدین و دانشجویان معترض را فرزندان خودش می‌نامید.

اینجاست که عنوان کتاب معنای واقعی پیدا می‌کند:

از یک علاء تا هزار علاء.

نه به این معنا که علاء فراموش شد.

برعکس.

علاء یگانه ماند.

اما آنچه مادر از طریق علاء شناخته بود، در شخص علاء متوقف نماند.

دایره بزرگ‌تر شد.

از یک پسر به یک خانواده.

از خانواده به همراهان.

از همراهان به نسل‌های دیگر.

و از نسبت خونی به نوعی مادری انتخاب‌شده.

محترم ایجه‌ای در پاییز ۱۳۸۹ در فرانسه درگذشت و در سرژی به خاک سپرده شد.

اما اگر زندگی او فقط داستان مرگ چهار پسر بود، عنوان این کتاب باید چیز دیگری می‌بود.

این کتاب درباره زندگی پس از فقدان است.

درباره اینکه یک انسان پس از پرداخت بهایی که روزی فقط درباره‌اش شنیده بود، چه می‌کند.

مادر کوشالی پاسخ خودش را با سخنرانی طولانی نداد.

با زندگی‌اش داد.

شناخت.

انتخاب کرد.

هزینه داد.

و ادامه داد.

به همین دلیل شاید آخرین تصویر مناسب برای کتاب، قبر مادر نباشد؛ بلکه همان زن سالخورده‌ای باشد که پس از دهه‌ها فقدان و تبعید و بیماری هنوز در میان جمع ایستاده است.

روزی یک علاء روبه‌روی او ایستاده بود و راهی را نشانش داده بود.

دهه‌ها بعد، انسان‌های بسیاری پیرامونش بودند که آنان را فرزندان خود می‌دانست.

این فاصله، فاصله یک علاء تا هزار علاء است. شهرام بهزادی

۱۴۰۵ شهریور ۲۸, شنبه

معرفی جلد ۲ کتاب انتخاب مسئول اول - مسئولان تغییر کردند؛ صحنه نیز تغییر کرد روایتی از سال‌هایی که مسیر از اشرف به لیبرتی و هجرت بزرگ رسید- نویسنده شهرام بهزادی

معرفی جلد ۲ کتاب انتخاب مسئول اول - مسئولان تغییر کردند؛ صحنه نیز تغییر کرد روایتی از سال‌هایی که مسیر از اشرف به لیبرتی و هجرت بزرگ رسید - نویسنده شهرام بهزادی

یک دوره را نمی‌توان فقط با تقویم شناخت.

گاهی برای فهمیدن یک دوره باید دید چه کسانی مسئولیت را تحویل گرفتند، در برابر چه شرایطی قرار گرفتند و آن مسئولیت را در چه نقطه‌ای به نفر بعد سپردند.

جلد دوم «انتخاب مسئول اول سازمان؛ از «چرا مریم؟» تا «چرا مهناز؟»» چنین روایتی را دنبال می‌کند.

داستان از فهیمه اروانی آغاز می‌شود و با عبور از دوره‌های متوالی مسئول اولی زنان ادامه پیدا می‌کند. اما در همان حال، جغرافیای این روایت نیز آرام نمی‌ماند.

اشرف که سال‌ها مرکز اصلی استقرار سازمان در عراق بود، وارد دوران محاصره و رویارویی‌های سخت می‌شود. سپس لیبرتی جای آن را می‌گیرد؛ مکانی موقت که خود به صحنه فشارها و بحران‌های تازه تبدیل می‌شود. سرانجام نیز پرونده حضور چندده‌ساله در عراق بسته می‌شود و هجرت بزرگ مرحله دیگری را آغاز می‌کند.

در میان این دگرگونی‌ها، مسئولان اول نیز یکی پس از دیگری مسئولیت را تحویل می‌گیرند و واگذار می‌کنند.

اینجاست که جلد دوم می‌خواهد فراتر از زندگی‌نامه افراد برود. موضوع اصلی کتاب، تداوم یک ساختار در میان تغییر آدم‌ها، مکان‌ها و شرایط تاریخی است.

از فهیمه اروانی تا زهره اخیانی، خواننده با بخشی از تاریخ سازمان روبه‌رو می‌شود که در آن مفهوم مسئول اولی زنان تثبیت می‌شود و هم‌زمان یکی از پرحادثه‌ترین دوره‌های حضور مجاهدین در عراق ورق می‌خورد.

از اشرف به لیبرتی؛
از لیبرتی به هجرت؛
و از یک مسئول اول به مسئول اول بعدی.

این جلد، روایت همین مسیر است؛ مسیری که هنوز به پایان کتاب نرسیده، زیرا پرسش نهایی مجموعه در پیش است:

از «چرا مریم؟» تا «چرا مهناز؟» چه مسیری طی شد؟

جلد دوم: از فهیمه اروانی تا زهره اخیانی؛ از تثبیت مسئول اولی زنان تا اشرف، لیبرتی و هجرت بزرگ
نویسنده: شهرام بهزادی