غلبهٔ اراده مقاومت بر تهدیدهای تروریستی و زدوبند استعماری در پاریس
- مقاومت - مقاله
- 1405/04/01
خیابانهای مرکزی پاریس و محوطهٔ نزدیک به میدان ووبان، روز ۳۰ خرداد ۱۴۰۵ (۲۰ ژوئن ۲۰۲۶) شاهد یکی از دراماتیکترین و در عینحال حماسیترین رویارویی سیاسی میان ایرانیان آزاده و حامیان مقاومت از یک سو، و اتحاد آشکار تهدیدهای تروریستی رژیم آخوندی و فاشیستهای سلطنتطلب از سوی دیگر بود.
این تظاهرات که توسط انجمنهای فرانسوی-ایرانی، از جمله کمیته حمایت از حقوقبشر در ایران و سازمانهای غیردولتی فرانسوی و بینالمللی در حمایت از مخالفان ایران برنامهریزی شده بود، بهرغم صدور حکم ممنوعیت ناگهانی و فضای شدید امنیتی، با حضور معترضانی برگزار شد که برای محکوم کردن سرکوب داخلی در ایران تجمع کرده بودند.
حکم دادگاه اداری پاریس؛ افشای تهدیدهای مشترک رژیم و شاهپرستها
دادگاه اداری پاریس در بررسی شکایت وکلا نسبت به ممنوعیت تظاهرات، حکمی صادر کرد که ابعاد جدیدی از توطئه علیه اپوزیسیون سازمانیافته را برملا ساخت. دادگاه در حکم خود اعلام کرد که دستور اولیه ممنوعیت توسط پلیس، شامل «دلایل کلیشهای و عاری از هر گونه اطلاعات زمینهای» بوده است. با این حال، بر اساس گزارشهای اطلاعاتی رسمی که در اختیار دادگاه قرار گرفته، فاش شد که تظاهرات روز ۳۰ خرداد «در معرض خطر حمله بزرگ رژیم ایران یا سلطنتطلبان ایرانی قرار دارد».
بر اساس مفاد این حکم قضایی، بقایای رژیم شاه تشکیلات و سرویس امنیت داخلی به نام «ساواک» را بازسازی کردهاند که اکنون در اروپا فعال است. این گزارشهای اطلاعاتی نشان میدهند که این جریان تهدید کرده است در صورت صدور مجوز تظاهرات در ۲۰ ژوئن ۲۰۲۶ توسط مقامات اداری، اقدام به بمبگذاری در محل تظاهرات خواهد کرد. دادگاه اداری پاریس با استناد به همین خطرات تروریستی و تهدید بمبگذاری از سوی رژیم حاکم و شاهپرستان علیه تظاهرکنندگان، برگزاری تظاهرات را از نظر اجرایی منتفی اعلام کرد؛ تصمیمی که بلافاصله با درخواست استیناف از سوی وکلای مقاومت مواجه شد.
احیای نمادهای سرکوب و فراخوان برای مسدودسازی تجمع
حکم دادگاه اداری به شواهد عینی از فعالیتهای خشونتآمیز این جریان اشاره کرده و مکتوب ساخته است که حضور ساواک پیش از این در جریان تظاهرات ۲۶ آوریل ۲۰۲۶ در لندن و همچنین ۱۰ مه همان سال در رگنسبورگ آلمان مشهود بوده است. در آن تجمعات، اعضای این جریان لباسها و بنرهایی با نماد ساواک (سازمان امنیت و اطلاعات رژیم پهلوی) را به نمایش گذاشتند.
علاوه بر این، در حکم دادگاه قید شده است که جریان شاهپرست از طریق یکی از اعضای فعال خود به نام «محمد صادقی آهنگر» – که بهخاطر مواضع تهدیدآمیزش، بهویژه نسبت به نیروهای امنیتی فرانسه و رئیسجمهور این کشور شناخته شده است – رسماً از هواداران خود خواسته بود تا مسیر راهپیمایی مسالمتآمیز ایرانیان را مسدود کنند. ناظران سیاسی تأکید میکنند که این مواضع و تهدیدهای مشترک، یک بار دیگر اثبات کرد که شاهپرستان بهعنوان همدست و آلت فعل دیکتاتوری دینی حاکم بر ایران علیه مردم و مقاومت عمل میکنند و باندهای فاشیستی آنها از هیچ جنایتی علیه مخالفان شاه و شیخ رویگردان نیستند.
ایستادگی معترضان در برابر سرکوب پلیس و انزجار عمومی
با وجود این تهدیدات و ممنوعیتهای رسمی، هزاران تن از ایرانیان آزادیخواه و هواداران در مرکز پاریس دست به تجمع زدند. این اقدام شجاعانه با برخورد خشن و ضربوشتم شدید از سوی پلیس فرانسه مواجه شد.
گزارشهای دریافتی حاکی از آن است که در جریان این درگیریها، حداقل ۱۲ تن از شرکتکنندگان در اثر ضربات پلیس مجروح شدهاند. در میان مصدومان، حسن حبیبی که دست او در اثر ضربات مأموران شکسته، در بیمارستان بستری شده است.
همچنین، پلیس فرانسه اقدام به بازداشت بیش از ۵۰ تن از شرکتکنندگان در تظاهرات کرد. این رفتارهای سرکوبگرانه که به باور ناظران، اقدامی شرمآور برای کسب رضایت و باجدهی به رژیم آخوندی بود، با موجی از انزجار و اعتراض عمومی روبهرو شد. فشار افکار عمومی و انزجار جامعه مدنی باعث شد که تمامی بازداشتشدگان تا غروب روز شنبه آزاد شوند.
گردهمایی جهانی ایران آزاد ۲۰۲۶، یک نقطهعطف سیاسی
تظاهرات ۳۰ خرداد ۱۴۰۵ و متعاقب آن گردهمایی جهانی ایران آزاد ۲۰۲۶ با شرکت شخصیتهای برجستهٔ بینالمللی، به یک نقطهعطف سیاسی تبدیل شد. حکم دادگاه اداری بار دیگر نشان داد که چگونه بقایای دیکتاتوری گذشته و حاکمان دیکتاتوری فعلی، در یک همپوشانی استراتژیک، منافع خود را در سرکوب و خفه کردن صدای آلترناتیو دموکراتیک ایران میبینند. با این حال، حضور پرشور ایرانیان در خیابانهای پاریس با وجود تهدید به بمبگذاری، ضربوشتم و بازداشت، نشان داد که اراده آزادیخواهی مردم ایران غیرقابلسرکوب است و این همدستیها نمیتواند مانع طنینانداز شدن خواست عمومی برای سرنگونی استبداد در ایران شود.
