میپرسند ۲۰ ژوئن پاریس چه خبر است؟ گفتوگو با مصطفی نادری، زندانی سیاسی دهه ۶۰- تهیه از شهرام بهزادی
تظاهرات ۱۰۰۰۰۰نفره ۲۰ ژوئن در پاریس گفتگو با مصطفی نادری زندانی سیاسی
سؤال: آقای مصطفی نادری، چرا در تظاهرات ۲۰ ژوئن پاریس شرکت میکنید؟
مصطفی نادری: برای من ۲۰ ژوئن فقط یک گردهمایی سیاسی نیست؛ بخشی از زندگی، خاطرات، رنجها، آرزوها و امیدهای یک نسل است. نسلی که آزادی را با زندان، شکنجه، اعدام و مقاومت تجربه کرد.
وقتی از ۲۰ ژوئن صحبت میکنیم، در واقع از ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ نیز صحبت میکنیم؛ روزی که صدها هزار نفر از مردم ایران به خیابان آمدند تا خواست آزادی و حاکمیت مردم را فریاد بزنند. بسیاری از ما آن روزها نوجوان یا جوان بودیم و باور داشتیم که میتوان صدای آزادی را به گوش جامعه رساند.
چهار ماه بعد از ۳۰ خرداد
من در زمان دستگیری یک دانشآموز بودم. تنها چهار ماه از وقایع ۳۰ خرداد گذشته بود که بازداشت شدم. سن زیادی نداشتم، اما خیلی زود با واقعیتی روبهرو شدم که زندگی مرا برای همیشه تغییر داد.
بازجوییها، شکنجهها، سلولهای انفرادی و سالهای طولانی زندان بخشی از سرنوشت نسل ما شد.
در مجموع حدود ده سال از عمرم را در زندان گذراندم؛ سالهایی که بخش عمده آن در سلولهای انفرادی سپری شد. سلولهایی که هدفشان شکستن روحیه انسان بود.
اما حقیقت این است که اگرچه زندان میتوانست جسم انسان را محدود کند، اما نمیتوانست آرمان آزادی را از میان ببرد.
چرا هنوز از ۳۰ خرداد سخن میگوییم؟
زیرا ۳۰ خرداد فقط یک روز در تقویم نیست.
۳۰ خرداد نماد انتخاب است؛ انتخاب میان تسلیم و مقاومت.
در آن روز هزاران زن و مرد تصمیم گرفتند در برابر سرکوب سکوت نکنند. بسیاری جان باختند، بسیاری زندانی شدند و بسیاری مجبور به ترک خانه و کاشانه خود شدند، اما آرمان آزادی زنده ماند.
به همین دلیل است که هر سال یاد ۳۰ خرداد برای من یادآور صداقت، فداکاری و پایداری نسلی است که بهای سنگینی پرداخت.
سالگرد ارتش آزادیبخش ملی ایران
۲۰ ژوئن همچنین برای من یادآور سالگرد ارتش آزادیبخش ملی ایران است.
برای بسیاری از نسل ما، ارتش آزادیبخش نماد ادامه مقاومت سازمانیافته در برابر سرکوب بود. نماد این باور که حتی در سختترین شرایط نیز میتوان امید به آزادی را زنده نگه داشت.
فارغ از نگاههای مختلف سیاسی، نمیتوان نقش آن را در تاریخ مقاومت معاصر ایران نادیده گرفت. هزاران زن و مرد برای آرمان آزادی از آسایش و زندگی شخصی خود گذشتند.
سالگرد شورای ملی مقاومت ایران
در کنار این مناسبتها، سالگرد تأسیس شورای ملی مقاومت ایران نیز یادآور تلاشی برای ارائه یک آلترناتیو سیاسی و چشماندازی متفاوت برای آینده ایران است.
امروز مردم ایران بیش از هر زمان دیگری به آزادی، عدالت، حاکمیت قانون و احترام به حقوق بشر نیاز دارند.
چرا امروز در پاریس؟
زیرا هنوز زندانی سیاسی وجود دارد.
زیرا هنوز خانوادههایی چشمانتظار عزیزان خود هستند.
زیرا هنوز اعدام ادامه دارد.
زیرا هنوز زنان و جوانان ایران برای حقوق اولیه خود هزینه میپردازند.
من در ۲۰ ژوئن به پاریس میآیم تا در کنار هزاران ایرانی آزاده بگویم که سرکوب و اعدام نباید عادی شود.
میآیم تا بگویم خاطره زندانیان، شهیدان و قربانیان فراموش نشده است.
میآیم تا بگویم آزادی، عدالت و کرامت انسانی ارزشهایی جهانی هستند.
پیام پایانی
اگر از من بپرسند چرا پس از سالها زندان، انفرادی و شکنجه هنوز در چنین گردهماییهایی شرکت میکنی، پاسخ من ساده است:
زیرا آزادی ارزش ایستادگی دارد.
زیرا هیچ ملتی نباید به خاطر عقیده، اندیشه یا خواست آزادی سرکوب شود.
و زیرا باور دارم آینده ایران را نه زندان و چوبه دار، بلکه آزادی، همبستگی ملی و حاکمیت مردم خواهد ساخت.
وعده ما: ۲۰ ژوئن، پاریس، پلاس وبان. تهیه از شهرام بهزادی
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر