مسئله آزادی بیان و حمله به مجلۀ شارلی هبدو در پاریس
کاریکاتور، یا نقاشی های کارتونی که برای تمسخر و یا نقد سیاسی در مطبوعات پخش میشود، مانند هر مطلب دیگری، تحث پوشش قانون مطبوعات است.
REUTERS/Philippe Wojazer
کاریکاتور، یا نقاشی های کارتونی که برای تمسخر و یا نقد سیاسی در مطبوعات پخش میشود، مانند هر مطلب دیگری، تحث پوشش قانون مطبوعات است.
گفتگو با زلمی حقانی، سفیر سابق افغانستان در فرانسه
اگر چه مجلۀ «شارلی هبدو» در گذشته هم مورد حملۀ تروریستی قرار گرفته بود، ولی سوء قصد امروز علیه این مجله در پاریس، که در آن تعداد زیادی، بخصوص از میان کارمندان این مجله، کشته شدند، بی سابقه است. دلیل این حمله شاید پخش کاریکاتورهای منسوب به حضرت محمد بوده است. ولی ایجاد و پخش کاریکاتور سیاسی و عقیدتی در فرانسه آزاد است، و اهانت تلقی نمیشود. برای بررسی اصول حقوق این موضوع، امروز گفتگویی داریم با آقای زلمی حقانی، سفیر سابق افغانستان در فرانسه.
آقای حقانی اول با مردم فرانسه و بخصوص قربانیان این حمله اظهار همدردی و غم می کند و متعاقب آن میگوید که آزادی بیان یک اصل است که نظر به قوانین هر کشور تعین میشود. اصل عمده آن است که تا زمانیکه مسایل با قوانین کشور تصادم نمیکند، بیان آن هم آزاد است. آزادی بیان در فرانسه قطعی است و مردم در همه امور میتواند کاریکاتور بکشند یا انتقاد کنند. در نتیجه، این نوع فعالیت ها را در فرانسه نمیتوان محکوم کرد.
در جواب به این سوال که آیا اهانت آزاد است یا اینکه کاریکاتورهای پیغمبر اسلام، اهانت تلقی نمیشود، آقای حقانی میگوید که این نوع عملکرد در فرانسه اهانت تلقی نمیشود. به همین دلیل، مانعی ندارد. ولی اگر کشور دیگری این طرز برخورد را اهانت تلقی کند، در آنصورت، آن کشور میتواند علیه آن اقداماتی هم بکند.
سوال آخر از آقای حقانی این بود که با در نظر داشت جهانی شدن ارتباطات مردم و حضور بسیاری از اهالی کشورهای دیگر، با ذهنیت های دیگر، در کشوری چون فرانسه، و اینکه آنان تحث پوشش قوانینی قرار میگیرند که با ذهنیت آنان متفاوت است، آیا میشود گفت که قوانین و حقوق، در مسئلۀ جهانی شدن، عقب مانده اند؟ در این مورد آقای حقانی میگوید که با وجود این که در زمینه های زیادی مانند مسایل اقتصادی، مسافرت ها و مسایل جهانی شده اند، ولی در مورد قوانین، هنوز هم هر کسی مجبور است قوانین کشوری را که در آن زندگی میکند، قبول کند. ولی ذهنیت چیز دیگری است. ذهنیت را قانون نمیتواند تغییر بدهد، تغییر دادن ذهنیت ها، کار فرهنگ و معارف است.
آقای حقانی اول با مردم فرانسه و بخصوص قربانیان این حمله اظهار همدردی و غم می کند و متعاقب آن میگوید که آزادی بیان یک اصل است که نظر به قوانین هر کشور تعین میشود. اصل عمده آن است که تا زمانیکه مسایل با قوانین کشور تصادم نمیکند، بیان آن هم آزاد است. آزادی بیان در فرانسه قطعی است و مردم در همه امور میتواند کاریکاتور بکشند یا انتقاد کنند. در نتیجه، این نوع فعالیت ها را در فرانسه نمیتوان محکوم کرد.
در جواب به این سوال که آیا اهانت آزاد است یا اینکه کاریکاتورهای پیغمبر اسلام، اهانت تلقی نمیشود، آقای حقانی میگوید که این نوع عملکرد در فرانسه اهانت تلقی نمیشود. به همین دلیل، مانعی ندارد. ولی اگر کشور دیگری این طرز برخورد را اهانت تلقی کند، در آنصورت، آن کشور میتواند علیه آن اقداماتی هم بکند.
سوال آخر از آقای حقانی این بود که با در نظر داشت جهانی شدن ارتباطات مردم و حضور بسیاری از اهالی کشورهای دیگر، با ذهنیت های دیگر، در کشوری چون فرانسه، و اینکه آنان تحث پوشش قوانینی قرار میگیرند که با ذهنیت آنان متفاوت است، آیا میشود گفت که قوانین و حقوق، در مسئلۀ جهانی شدن، عقب مانده اند؟ در این مورد آقای حقانی میگوید که با وجود این که در زمینه های زیادی مانند مسایل اقتصادی، مسافرت ها و مسایل جهانی شده اند، ولی در مورد قوانین، هنوز هم هر کسی مجبور است قوانین کشوری را که در آن زندگی میکند، قبول کند. ولی ذهنیت چیز دیگری است. ذهنیت را قانون نمیتواند تغییر بدهد، تغییر دادن ذهنیت ها، کار فرهنگ و معارف است.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر