من قیام میکنم پس هستم ۲- ابطال هندسهٔ تمکین و انسداد
برای دههها، ساختار قدرت رگان خیابان را با مهندسی «ترس» و «وهن» بسته بود. زبانی که از سوی حاکمیت تکلم میشد، تنها واژگان «نمیشود»، «تمکین کن!»، «ساکت باش!» و «کور شو!» را میشناخت. این هندسه، در پی آن بود تا ملت را در وضعیت «روزمرگی مدام» نگاه دارد. اما قیام ۱۴۰۴، بستن رگان خیابان به روی این صداهای فرساینده بود تا راه برای «صدای گرسنهٔ یک ملت» گشوده شود. این گرسنگی، تنها برای نان نیست؛ گرسنگی برای «بودن»، برای «دیده شدن» و برای «حق انتخاب» است. ملتی که دههها به «محال بودن تغییر» عادت داده شده بود، اکنون با حجم شکوه خویش، دربهای بستهٔ تقدیر را وادار به تسلیم کرده است.
بیشتر بدانید
.https://article.mojahedin.org/
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر