۱۴۰۴ اسفند ۲, شنبه

سناریوهای محتمل استفاده از آرایش نظامی آمریکا اطراف ایران

ناوکان دریائی آمریکا اطراف ایران

سناریو اول: بازدارندگی فشرده (Deterrence Posture)

ماهیت:
استفاده از حضور دو ناو هواپیمابر، ناوشکن‌های موشک‌انداز و شبکه هوایی برای ایجاد فشار روانی-سیاسی بدون اقدام نظامی مستقیم.

ویژگی‌ها:

نمایش قدرت از طریق مانورهای دریایی و پروازهای گشت.
افزایش پروازهای شناسایی و پهپادی.
تاکید رسانه‌ای بر آمادگی رزمی.

هدف احتمالی:

تقویت اهرم مذاکرات هسته‌ای.
جلوگیری از اقدام متقابل منطقه‌ای.
ارسال پیام به بازیگران ثالث.

در این سناریو، آرایش نظامی بیشتر ابزار فشار دیپلماتیک است تا مقدمه جنگ.

سناریو دوم: حمله محدود و نقطه‌ای (Limited Precision Strikes)

ماهیت:
اجرای عملیات کوتاه‌مدت علیه اهداف مشخص (زیرساختی یا نظامی) بدون ورود به جنگ گسترده.

قابلیت‌های مرتبط:

استفاده از موشک‌های کروز دریایی با برد بیش از ۱۵۰۰ کیلومتر.
بهره‌گیری از جنگنده‌های اف-۳۵ و اف-۱۵ برای حملات دقیق.
پشتیبانی جنگ الکترونیک برای اخلال سامانه‌های دفاعی.

دامنه زمانی:
چند ساعت تا چند روز.

ویژگی کلیدی:
عدم اعزام نیروی زمینی و پرهیز از اشغال یا درگیری طولانی.

سناریو سوم: کارزار هوایی چندروزه هماهنگ (Coordinated Air Campaign)

ماهیت:
عملیات مستمر چندروزه با پشتیبانی هم‌زمان دو ناو هواپیمابر و پایگاه‌های منطقه‌ای.

ابعاد:

موج‌های متوالی حملات هوایی.
استفاده گسترده از سوخت‌رسانی هوایی برای تداوم عملیات.
تمرکز بر فلج‌سازی توان نظامی یا دفاعی.

این سناریو به دلیل حضور هم‌زمان چندین لایه پشتیبانی عملیاتی امکان‌پذیر شده است.

سناریو چهارم: پاسخ متقابل منطقه‌ای (Escalation Control)

ماهیت:
استفاده از آرایش فعلی برای پاسخ سریع به حمله‌ای احتمالی علیه نیروهای آمریکایی یا متحدان منطقه‌ای.

کارکرد آرایش لایه‌لایه:

دفاع موشکی ناوشکن‌ها.
رهگیری تهدیدات دریایی.
پاسخ سریع هوایی از چند محور.

این سناریو مبتنی بر «واکنش سریع» است نه ابتکار حمله.

سناریو پنجم: کنترل خطوط انرژی و دریانوردی

ماهیت:
تمرکز بر تنگه هرمز و مسیرهای انرژی.

هدف احتمالی:

حفاظت از عبور حدود یک‌پنجم نفت جهان.
جلوگیری از اختلال در تجارت جهانی.
تثبیت امنیت کشتیرانی.

در این سناریو، مأموریت اصلی دفاعی-اقتصادی است.

جمع‌بندی راهبردی

آرایش فعلی:

توزیع‌شده و چندمحوره است.
قابلیت عملیات کوتاه، میان‌مدت و واکنشی را فراهم می‌کند.
فاقد نشانه جدی از آمادگی برای اشغال زمینی گسترده است.

در نتیجه، طیف گزینه‌ها از «بازدارندگی صرف» تا «حمله محدود» متغیر است؛ اما الگوی فعلی بیشتر نشان‌دهنده ایجاد اهرم فشار و حفظ گزینه‌های عملیاتی است تا ورود قطعی به جنگ تمام‌عیار.