مونیخ ۲۰۲۶ وبی اعتباری شاهپرستها و۴۰۰ برابر بزرگنمائی تبلیغاتی ایران اینترنشنال برای بچه شاه
لطفا این فیلم را هم ببینید ، خیلی چیز های روشن روشن تر خواهد شد
در حاشیه رویدادهای مونیخ، پوشش رسانهای برخی شبکهها – از جمله ایران اینترنشنال – خود به موضوعی قابل تأمل تبدیل شد. نحوه انتخاب قاب دوربین، زاویهبرداری، تکرار نماهای بسته و بزرگنمایی جمعیت در برخی تجمعها، در مقایسه با تصاویر منتشرشده در شبکههای اجتماعی، پرسشهایی درباره توازن خبری ایجاد کرد.
در حالیکه ویدئوهای میدانی نشان میداد حجم جمعیت در برخی برنامهها محدودتر از ادعاهای اولیه است، روایت رسانهای تلاش میکرد آن را در ابعادی بسیار گستردهتر بازنمایی کند. این تفاوت میان تصویر رسمی و تصویر میدانی، بار دیگر بحث قدیمی «مهندسی قاب» در رسانهها را زنده کرد؛ اینکه چگونه انتخاب زاویه، برش تصویر و نحوه بیان، میتواند ادراک مخاطب را شکل دهد.
در فضای رقابتی اپوزیسیون، این نوع بزرگنماییها نهتنها به اعتبار رسانه آسیب میزند، بلکه به شکافها نیز دامن میزند. مخاطب امروز با دسترسی به دهها منبع تصویری، بهسرعت تناقضها را تشخیص میدهد و اعتماد رسانهای بیش از هر زمان دیگر شکننده شده است.
اگر چه اینترنشنال به سیم آخر بزرگنمائی زده ودیگر بفکر دست روشدنش نیست ناچار است. کسی که در میدان ودر خیابان وصحنه کسی را ندارد مگرجز با دروغ وبزرگنمائی وجعل درشبکه های مجازی ودر رسانه ها چاره ای دارد؟
مونیخ فقط صحنه رقابت سیاسی نبود؛ صحنه آزمون صداقت رسانهای نیز بود که ما تنها به یک نمونه اش پرداختیم
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر