وقتی صدای ایران در ۲۰ ژوئن خاموش نشد بازتاب گردهمایی «ایران آزاد ۲۰۲۶» در پاریس و پیام آن برای آینده ایران
۲۰ ژوئن ۲۰۲۶ یا ۳۰خرداد ۱۴۰۵ هم صدای مردم ومقاومت ایران بلند تر شنیده شد
در روز ۲۰ ژوئن ۲۰۲۶، پاریس شاهد یکی از بحثبرانگیزترین رویدادهای سیاسی مرتبط با ایران بود.
با وجود محدودیتها و تلاشهایی که برای جلوگیری از برگزاری تجمع صورت گرفت، صدای معترضان ایرانی و حامیان بینالمللی آزادی مردم ایران خاموش نشد.
خبرگزاری فرانسه (AFP) در گزارش خود تأکید کرد که معترضانی که سرکوب داخلی در ایران را محکوم میکردند، علیرغم ممنوعیت اعلامشده، در نزدیکی میدان ووبان پاریس گرد آمدند. این گزارش، صرفاً خبر یک تجمع نبود؛ بلکه نشانهای بود از استمرار یک مطالبه سیاسی که طی دههها خاموش نشده است.
فراتر از یک گردهمایی
گردهمایی ایران آزاد ۲۰۲۶ تنها یک مراسم سیاسی نبود.
حضور شخصیتهایی از فرانسه، انگلستان، آلمان، بلژیک، رومانی، کانادا، اسپانیا و اوکراین نشان داد که موضوع ایران دیگر صرفاً یک مسئله داخلی نیست، بلکه به یکی از مباحث مهم حقوقبشری و سیاسی در سطح بینالمللی تبدیل شده است.
آنچه در سخنان بسیاری از این شخصیتها تکرار میشد، مخالفت همزمان با دو سیاست بود:
- سیاست جنگ و مداخله خارجی
- سیاست مماشات با حکومت ایران
در مقابل، آنان بر نقش مردم ایران و مقاومت سازمانیافته برای ایجاد تغییر تأکید کردند.
از آزادی تظاهرات تا آزادی ایران
یکی از محورهای مهم این رویداد، بحث آزادی تجمع بود.
چندین شخصیت سیاسی و حقوقی اروپایی تصمیم به محدود کردن این گردهمایی را مورد انتقاد قرار دادند و آن را در تعارض با سنت آزادی بیان و آزادی تجمع در فرانسه دانستند.
اما مسئله برای شرکتکنندگان فراتر از یک تجمع بود.
برای بسیاری از آنان، بحث اصلی این بود که آیا صدای مخالفان یک حکومت استبدادی باید شنیده شود یا نه؟
آیا حق اعتراض مسالمتآمیز باید قربانی ملاحظات سیاسی شود؟
و آیا دفاع از آزادی در ایران، خود نباید بخشی از دفاع از آزادی در اروپا باشد؟
پیام مشترک سخنرانان
با وجود تفاوت دیدگاهها و ملیتها، یک پیام مشترک در میان سخنرانان دیده میشد:
آینده ایران نه در بازگشت به گذشته و نه در استمرار وضع موجود است.
بسیاری از آنان بر ضرورت یک جمهوری دموکراتیک، انتخابات آزاد، جدایی دین و دولت، برابری زن و مرد، لغو مجازات اعدام و رعایت حقوقبشر تأکید کردند.
در سخنان شماری از شخصیتهای حاضر همچنین تأکید شد که مردم ایران میان دیکتاتوری مذهبی و بازگشت سلطنت، انتخابی اجباری ندارند و میتوانند مسیر دیگری را برگزینند؛ مسیری مبتنی بر حاکمیت مردم و نهادهای دموکراتیک.
چرا این گردهمایی اهمیت داشت؟
اهمیت گردهمایی ایران آزاد ۲۰۲۶ را نباید تنها در تعداد شرکتکنندگان یا نام سخنرانان جستجو کرد.
اهمیت آن در پیامی بود که منتقل کرد:
اینکه پس از دههها سرکوب، اعدام، زندان و فشار سیاسی، مسئله آزادی و دموکراسی در ایران همچنان زنده است.
اینکه تلاش برای خاموش کردن یک صدا، لزوماً به خاموش شدن آن صدا منجر نمیشود.
و اینکه آینده ایران همچنان موضوعی است که نهتنها برای ایرانیان، بلکه برای بسیاری از مدافعان آزادی و حقوقبشر در سراسر جهان اهمیت دارد.
چهرههای بینالمللی حاضر در گردهمایی
وزن سیاسی این گردهمایی فقط در پیام آن نبود، بلکه در ترکیب شخصیتهایی بود که از کشورهای مختلف در کنار مقاومت ایران قرار گرفتند.
در میان سخنرانان و حامیان این برنامه، چهرههایی چون خانم مریم رجوی، شارل میشل رئیس پیشین شورای اروپا و نخستوزیر پیشین بلژیک، بوریس جانسون نخستوزیر پیشین انگلستان، جان برکو رئیس پیشین پارلمان انگلستان، دمیترو کولبا وزیر خارجه پیشین اوکراین، جان برد وزیر خارجه پیشین کانادا، سناتور رابرت توریسلی، پروفسور آلخو ویدال کوادراس، دومینیک آتیاس، کریستیان اریگی، کارستن مولر، مارتین پاتسلت، پتره رومن، جودی اسگرو و بارونس اولون دیده میشدند.
حضور این چهرهها نشان داد که حمایت از آزادی مردم ایران و مخالفت با دیکتاتوری مذهبی، محدود به یک جریان یا یک کشور نیست؛ بلکه به موضوعی بینالمللی در میان مدافعان حقوقبشر، دموکراسی و آزادی تبدیل شده است.
جمعبندی
گردهمایی ایران آزاد ۲۰۲۶ در پاریس صرفاً یک رویداد سیاسی نبود.
این گردهمایی به صحنهای تبدیل شد که در آن چند پیام همزمان شنیده شد:
نه به دیکتاتوری مذهبی.
نه به بازگشت استبداد گذشته.
نه به جنگ.
نه به مماشات.
و آری به ایرانی آزاد، دموکراتیک و مبتنی بر حاکمیت مردم.
پیامی که فارغ از دیدگاههای سیاسی مختلف، همچنان یکی از مهمترین موضوعات بحث درباره آینده ایران باقی مانده است.
شهرام بهزادی
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر