لیبراسیون، امروز در مقالهای بقلم "ژان پییر پرن"، از توافق شب گذشته میان کشورهای ١+۵ با ایران بعنوان یک «پیش توافق» یاد می کند که شامل «نقاط تفاهم» میان دو طرف است.
بروایت نویسنده لیبراسیون این متن لیستی از مشکلاتی را که باید حل شوند ارائه داده است، بویژه این متن به هر دو طرف تعامل اجازه می دهد که تا رسیدن به یک توافق کامل به گفتگو ادامه دهند.
ژان پیر پرن، با نقل از تویتر جان کری، از "مؤلفههائی" یاد می کند که می توانند پرسش های اصلی پرونده اتمی ایران را پاسخ بگویند. او اضافه می کند که روز بزرگی را پشت سر گذاشتهایم.
نویسنده سپس به سخنان پیروزمندانه باراک اوباما اشاره می کند که این پیش قرار داد را یک «تفاهم تاریخی» نامیده است.
نویسنده سپس به سخنان پیروزمندانه باراک اوباما اشاره می کند که این پیش قرار داد را یک «تفاهم تاریخی» نامیده است.
نویسنده با توجه به این اظهار نظرهای مدعی پیروزی ، اظهار تعجب می کند که چرا باید پس از این همه مذاکرات طولانی و طاقت فرسا این توافق مرحله ای را چنین پر اهمیت جلوه داد؟ در حالی که آنگونه که خود می گویند مذاکره کنندگان تنها توانستهاند بروی برخی «مؤلفهها» تفاهم کنند، واژه ای که باندازه کافی مبهم بنظر میرسد.
بنظر نویسنده، راه توافق، حتی اگر دو طرفِ گفتگو منافعشان در رسیدن به آن باشد، راهی دشوار و طولانی خواهد بود.
بنظر نویسنده، راه توافق، حتی اگر دو طرفِ گفتگو منافعشان در رسیدن به آن باشد، راهی دشوار و طولانی خواهد بود.
بعقیده ژان پیر پرن، طرف ایرانی گفتگو نیز زبانی مشابه آمریکائی ها دارد. حسن روحانی هم در تویتر خود نوشته است که برای مؤلفههای کلیدی این مسئله، راه حلهائی پیدا شده اند؛ او عقیده دارد که نوشتن متن نهائی توافق از همین امروز باید آغاز گردد.
لیبراسیون یادآوری می کند که در این میان لحن فرانسه محتاطانهتر است. لوران فابیوس آشکارا این توافق را یک پ«توافق مرحله ای» توصیف می کند که البته پیشرفتهای مثبت غیرقابل انکاری کرده است. کاخ الیزه هم لحن مشابهی دارد.
"ایزابل لاسر"، مفسر فیگارو نیز از اصطلاح «توافق مرحله ای» استفاده می کند و با تأکید بر اینکه بخشی از مطالب متن این توافق نامه منتشر نشده است، پیش بینی می کند که با خطوط راهنمای ترسیم شده در این سند می توان مسائل هسته ای ایران را حل کرد؛ کاری که تا کنون به هیچ وجه عملی نشده است.
فیگارو نیز بر تفاوتهای میان واکنشهای هیجان زده آمریکا با واکنش محتاطانه مقامات فرانسه انگشت گذارده است.
بد نیست قدری هم به مقاله امروز نشریه اومانیته وابسته به حزب کمونیست فرانسه بپردازیم.
"پیر بربانسی"، نویسنده اومانیته با یادآوری دشواریهای مذاکرات طولانی میان ایران با کشورهای ١+۵ اشاره می کند که این کشورها با منافع و علائق متفاوتی در این گفتگوها شرکت می کنند. بعقیده نویسنده علاوه بر تفاوت های میان چین و روسیه از یکسو با چهار کشور غربی عضو گروه مذاکره کننده، در میان کشورهای غربی نیز اختلاف منافع باعث تفاوت سیاست ها می شود.
بروایت اومانیته ، آمریکا که دیگر احتیاج چندانی به نفت خاورمیانه ندارد بدش نمی آید متحد همیشگی خود عربستان سعودی را با متحد جدیدی همچون ایران جابجا کند. آمریکا همچنین برای نبرد با داعش به یاری ایران نیاز دارد. نویسنده نتیجه میگیرد که از این رو اشتیاق آمریکا برای بازگشائی روابط با ایران کاملاً جدی است.
اومانیته عقیده دارد که در این مورد فرانسه مواضع مشترکی با آمریکا ندارد. او یادآوری می کند که لوران فابیوس در تمام دوران مذاکرات همواره کوشیده است تا بر سختگیری ها بیفزاید و از سرعت رسیدن به توافق ها بکاهد.
اومانیته عقیده دارد که در این مورد فرانسه مواضع مشترکی با آمریکا ندارد. او یادآوری می کند که لوران فابیوس در تمام دوران مذاکرات همواره کوشیده است تا بر سختگیری ها بیفزاید و از سرعت رسیدن به توافق ها بکاهد.
نویسنده اومانیته نتیجه میگیرد که اگر به رفتارهای فرانسه در مذاکرات دقت کنیم متوجه می شویم که چگونه موضع گیریهایش درباره ایران (و البته درباره سوریه)، همواره مورد حمایت اسرائیل و عربستان سعودی قرار گرفته است، چرا که منافع مشترک سه کشور نه تنها سیاسی، بلکه اقتصادی، مالی و حتی نظامی هستند.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر