رژیم چه آماری از کشتهشدگان قیام اعلام کرده است؟
کشته های قیام سراسری که توسط تیر مستیم پاسداران هدف قرار گرفتند
تا این لحظه، رژیم جمهوری اسلامی هیچ آمار رسمی، شفاف و قابل استنادی از شمار کشتهشدگان قیام سراسری اعلام نکرده است. نه وزارت کشور، نه قوهٔ قضاییه، نه نیروی انتظامی و نه هیچ نهاد رسمی حکومتی، عددی مشخص دربارهٔ مجموع قربانیان شلیک به معترضان ارائه ندادهاند.
آنچه از سوی مقامات رژیم بهصورت پراکنده بیان شده، صرفاً اشارات مبهم و قطرهچکانی به «کشتهشدن تعدادی افراد» یا «جانباختن چند نفر در اغتشاشات» بوده، بدون ذکر عدد، نام، محل دفن یا جزئیات. این سیاستِ عامدانهٔ بیعددی، خود نشانهٔ روشنی از تلاش برای پنهانسازی ابعاد واقعی کشتار است.
در مقابل، رژیم همزمان:
-
اینترنت را در مناطق گسترده قطع کرده است؛
-
بیمارستانها و مراکز درمانی را امنیتی کرده؛
-
از انتشار نام و تصویر قربانیان جلوگیری میکند؛
-
و خانوادهها را تحت فشار قرار داده است.
این رفتارها نشان میدهد که اگر شمار کشتهها محدود یا ناچیز بود، رژیم نیازی به این سطح از سانسور و سرکوب اطلاعات نداشت.
بر اساس گزارشهای نهادهای مستقل حقوقبشری و رسانههای بینالمللی، شمار کشتهها دستکم چند صد نفر برآورد شده است؛ اما همین نهادها نیز تأکید دارند که بهدلیل قطع اینترنت و محدودیت دسترسی، آمار واقعی احتمالاً بسیار بالاتر است.
جمعبندی روشن است:
رژیم عددی اعلام نمیکند، چون اعلام عدد بهمعنای اعتراف به کشتار است.سکوت آماری، خود یکی از ابزارهای سرکوب و پنهانسازی حقیقت است.
ضمیمهٔ مستند
دربارهٔ آمار کشتهشدگان قیام سراسری ایران و سیاست پنهانسازی رژیم
۱) موضع رسمی رژیم
تا تاریخ تنظیم این گزارش:
-
هیچ نهاد رسمی حکومتی (وزارت کشور، قوهٔ قضاییه، نیروی انتظامی، سپاه یا پزشکی قانونی)آمار جامع و رسمی از تعداد کشتهشدگان اعتراضات سراسری اعلام نکرده است.
-
اظهارات مقامات حکومتی محدود به عباراتی کلی نظیر «تعدادی کشته»، «چند نفر جانباخته» یا «تلفات محدود» بوده، بدون ذکر عدد، نام، محل دفن یا جزئیات.
این سکوت آماری در تضاد کامل با رویههای معمول اطلاعرسانی دولتی است و نشاندهندهٔ سیاست عامدانهٔ بیاعلامی است.
۲) شواهد پنهانسازی سیستماتیک
بر اساس گزارشهای میدانی و رسانهای:
-
قطع یا اختلال شدید اینترنت در شهرهای متعدد؛
-
امنیتیکردن بیمارستانها و مراکز درمانی؛
-
فشار بر کادر درمان برای عدم اطلاعرسانی؛
-
انتقال شبانهٔ پیکر قربانیان؛
-
تهدید و ارعاب خانوادهها برای جلوگیری از رسانهایشدن.
این الگو پیشتر نیز در سرکوبهای گستردهٔ سالهای ۱۳۸۸، ۱۳۹۸ و ۱۴۰۱ مشاهده شده است.
۳) آمارهای نهادهای مستقل (غیرحکومتی)
🔹 HRANA (خبرگزاری فعالان حقوق بشر ایران) / گزارشهای همسو با رویترز
-
گزارش از بیش از ۵۰۰ کشته (شامل معترضان و نیروهای امنیتی)
-
تأکید بر اینکه آمار بهدلیل قطع اینترنت حداقلی است.
🔹 Iran Human Rights (نروژ)
-
ثبت حداقل ۱۹۰ تا ۲۰۰ کشتهٔ تأییدشده با نام و مشخصات
-
تصریح کرده که آمار واقعی بهمراتب بالاتر است.
🔹 گزارشهای رسانهای بینالمللی (Guardian، AP، Euronews، Al Jazeera)
-
اشاره به شلیک مستقیم به معترضان بیسلاح؛
-
گزارش از دهها کشته در بازههای زمانی کوتاه؛
-
هشدار دربارهٔ عدم دسترسی مستقل به اطلاعات بهدلیل قطع اینترنت.
🔹 ویدئوها و گزارشهای منتشرشده با هشدار محتوای دلخراش
-
انتشار تصاویر خشونت شدید توسط نیروهای سرکوب؛
-
هشدار رسانهها نسبت به صحنههای تکاندهنده.
۴) جمعبندی مستند
-
عدد رسمی از سوی رژیم: صفر (اعلامنشده)
-
عدد ثبتشدهٔ مستقل: چند صد نفر (حداقلی)
-
عدد واقعی: نامشخص، اما بهطور مستند بالاتر از آمارهای منتشرشده
قطع اینترنت، سکوت آماری و امنیتیکردن بیمارستانها، خود اسناد روشنی هستند که نشان میدهند رژیم در تلاش برای پنهانسازی ابعاد واقعی کشتار است.
۵) مسئولیت حقوقی
بر اساس حقوق بینالملل:
-
شلیک مستقیم به معترضان بیسلاح؛
-
جلوگیری از دسترسی به درمان؛
-
پنهانسازی پیکر قربانیان؛
-
و قطع ارتباطات برای مخفیکردن جنایت
میتواند مصداق نقض فاحش حقوق بشر و جنایت دولتی تلقی شود و مستوجب پیگرد بینالمللی آمران و عاملان باشد.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر